Дванаццаты, жорсткi (на белорусском языке), Кулаковский Алексей Николаевич, полная версия книги, читать онлайн

Помогите раскрутить наш сайт, поставьте ссылку у себя в соц. сети:

Дванаццаты, жорсткi (на белорусском языке)

Кулаковский Алексей Николаевич

- Няўжо скiсла? Яно ж добра кiпела дома. - Цёпла ў купэ, - спачувальна заўважыў Ярмолаў. Зiна патрасла пляшку, паглядзела на пабялелае заткала i, мацней абхапiўшы дзяўчынку, выбегла ў калiдор. - Валодзя, Валодзя! - з роспаччу паклiкала яна. - Хутчэй iдзi на хвiлiначку сюды! Лейтэнант выйшаў i нездаволена паглядзеў на жонку. - Чаго ты крычыш? - Малако ў пляшцы скiсла, - ледзь не з плачам прашаптала Зiна. - Што будзем даваць Людачцы? - Давай кiслае! - гучна i бестурботна сказаў лейтэнант. - Вось праблема! Кiслае яшчэ лепш! - Для цябе лепш, - трошкi супакоiўшыся, сказала Зiна. - А для яе?.. - Нiчога, нiчога! Валодзя сурова пакiваў галавою i вярнуўся ў суседняе купэ. - У нас ёсць малако-о, - пявучым голасам сказала яму партнёрша па картах. - У тэрмасе. - Пры гэтым яна вiнавата паглядзела на Цюльпана. - Мы можам даць, калi трэба-а. Налiць? - Дзякую, не трэба, - адмовiўся Валодзя, зразумеўшы, для каго тут вязецца малако. - Ваш ход. Давайце! Зiна пачала кармiць Людачку кiслым малаком, а Ярмолаў не ведаў, што рабiць з самiм сабою. Ён не мог падняць галавы, не мог глянуць на дзяўчынку. У яго раптам стала глуха шчымець пад грудзьмi, а ў роце зрабiлася так прыкра, нiбы ён сам жывасiлам глытаў гэтае дачасна скiслае малако.

Книга закрыта по требованию правообладателя.